เค้าถึงมีคำพูดที่ว่า ...ไม่เจอกับตัวเอง ไม่มีวันรู้หรอก...
เคยสงสัย ว่าทำไมคนเรา พอทำงานแล้วถึงเล่นเนทน้อยลง
สังเกตุจากคนรอบข้าง เพื่อนรุ่นเดียวกันที่มีงานทำ ไม่่ค่อยออน msn
พี่ ๆ ที่เขียนมานาน ๆ ตั้งแต่สมัยมหาลัย พอเข้าช่วงทำงาน ก้อจะอัพน้อยลง
ใช่แล้ว เขียนแบบนี้คงเดาได้เลยว่า ซีนได้งานแล้ว :-)
ขอภูมิใจหน่อยได้มั๊ย ที่สัมภาษณ์งานแรก ก้อได้งานเลย ^^''
ก่อนหน้านี้ freak out เลยนะ ส่งใบสมัครไปเกือบ 30 บริษัทแล้ว
ไม่มีติดต่อมาซักรายเดียว! ถ้าไปสัมภาษณ์แล้วโดนปฏิเสธ คงไม่วิตกเท่านี้
ยังดี ที่เจองานนี้... ที่ได้งานนี้
และคงเป็นเพราะว่าเงินเดือนมันเยอะ ไม่ต้องเสียภาษีอีก นายเลยใช้คุ้มค่าเงิน
นี่ขนาดออฟฟิสยังไม่เสร็จ และนายเองก้อพักร้อน ไปเที่ยวอเมริกา
ยังไม่วาย มอบหมายงานให้ทำ - -'' พร้อมทั้งสั่งให้เมล์รายงานความคืบหน้าทุกเย็น
วิธีการเชคของบริษัทนี้คือ การให้ออนไลน์ Skype ซึ่งเป็นเหมือนศูนย์รวมของทุกคน
และไม่สามารถตั้งชื่อแบบ msn ได้นะ ต้องตั้งชื่อเราจริง+ประเทศ แปลกดีเนอะ
ในลิสต์ก้อจะมีพนักงานจากหลายสาขาทั่วโลก,, นี่แหละวิธีเชคของเค้า -*-
ซีนก้อต้องไปโหลด Skype มา และออนทั้งวันตั้งแต่ 8.30-18.30 ตามเวลางานจริง
งานที่ได้รับมอบหมายที่คิดว่า" ไม่ยากหรอก ทำได้สบายมาก" กลับไม่ใช่แบบนั้น
ซีนต้องนัดกับ CEO, GM, MD ของบริษัทที่เค้าลิสต์มาให้
ขนาดอ้างชื่อ BOI ไม่ใช่บริษัทโนเนมที่ไหนนะ ว่าจะทำ research สัมภาษณ์นู้นนี้
ก็โดนปฏิเสธกลาย ๆ เกือบหมด "นายไปต่างประเทศมั่งล่ะ" "นายติดประชุมมั่งล่ะ"
ถึงจะโดนปฏิเสธ เราก้อควรจะ follow up ขอนัดพบใหม่ใช่มั๊ย? แต่ยังงัยล่ะ?
skill นี้ เป็นความรู้ใหม่ที่จะต้องเรียนเพิ่มเติม นายก้อดันพักร้อน ไม่ได้สอนเทคนิคอะไรเลย
ก้อไม่รู้ว่า เวลาโทรศัพท์ สามารถขอสายเลขา GM, CEO, MD ได้เลยมั๊ย?
ก้อไม่รู้ว่า ถ้าโทรไปครั้งนึงแล้วโดนบอกปัดว่าไม่ว่าง ต้องเว้นห่างกี่วันถึงโทรไปขอนัดอีกที?
ก้อไม่รู้ว่า เวลาส่งเมล์ไปตามที่เค้าบอก 1วันผ่านไปยังไม่ตอบเมล์ เราจะโทรไปทวงได้มั๊ย?
ยังดีนะ ที่วันนี้สามารถ confirm นัดกับ GM โรงแรม Metropolitan ได้แล้วรายนึง
แล้วเรื่องงาน มันก้อลามมาถึงเรื่องซีนกะเค
เคเลิกงาน 17.30 เค้าก้อจะโทรมาคุยและ แต่เวลานั้น ซีนดันยุ่ง ไม่สะดวกน่ะสิ
ซีนต้องเคลียร์งาน สรุปงานแต่ละวัน เพื่อเขียนเมล์รายงานนาย
และจะได้รู้ว่าพรุ่งนี้ต้อง follow up ใครบ้าง พอ 18.30 ปั๊ปจะได้เลิกงานเลย
พอช่วงเลิกงาน ซีนคุยไม่ได้ ทำให้เราคุยกันวันละครั้ง นั่นคือตอนก่อนนอน
"ตั้งแต่ซีนได้งานนี้ เราทะเลาะกันตลอดเลยนะ"
เสียความรู้สึกนิดนึง หลังจากได้ยินประโยคนั้น แต่ก้อย้ำกับตัวเองว่าเราทั้งคู่ต้อง "ปรับตัว"
เพราะถ้าออฟฟิสเสร็จเมื่อไหร่ เราก้อจะไกลกันมากกว่าเดิม วันธรรมดาไม่ได้เจอกันแน่ ๆ
จากวิภาวดีมาบางแค ไม่ไหวอ่ะค่ะ,, แค่ลากสังขารกลับบ้าน ฝ่ารถติดก้อเหนื่อยแล้ว
เรื่องงาน ยังคงลามไปถึงเรื่องต่อโท ออฟฟิสอยู่ตึก BOI ใกล้ CMMU นิดเดียวเอง
แต่เข้าใจมั๊ยว่าพอต้องเลิก 18.30 (หรืออาจจะมากกว่า) มันก้อไม่อยากไปนั่งเรียนแล้วอ่ะ
ยังคิดไม่ตกว่าจะสมัครดีรึเปล่า หมดเขตอาทิตย์นี้แล้วด้วย State of Propose ก้อยังไม่ได้แต่ง
และนี่..ก้อคือคำอธิบาย สำหรับช่วงเวลาที่หายไป